که جانانت بشد از دست

چرا باور نداری دل که جانانت بشد از دست

.                                   چرا باور نداری رفت و روحت گشته استاز دست

چرا هر سو که داری رو به هر منزل به هر ساغر

.                                   نگاهت نیست آهسته که جانانت بشد از دست

بیا و مهربانی کن به حال پر زدرد ما

.                                   بیا و رحم کن ای دل که جانانت بشد از دست

من آشفته می دانم که گشتی خون زهجرانش

.                                   ولی باور کن ای جانم که جانانت بشد از دست

تو آتش ،منم دریای پر از خون دل ساقی

.                                   مسلمانی کن و دریاب که جانانت بشد از دست

الا ای سائل آشفته ی سرگشته ساکت شو

.                                   به کنجی کن فقان ای دل که جانانت بشد از دست